برای از دست دادن چیزی باید اول صاحب آن بود.
ما هیچ وقت در این زندگی صاحب چیزی نیستیم و هیچ وقت چیزی را از دست نمیدهیم. در این زندگی فقط باید آواز خواند.باید با غبار روان های عاشق مان از ته گلو.از ته دل. از ته مغز از ته قلب از ته روح آواز بخوانیم.

            ما در هیچ سرزمینی زندگی نمی کنیم!

        ما حتی بر کره ی زمین هم زندگی نمی کنیم:

        منزل حقیقی ما

        قلب کسانی است که

        دوستشان داریم.